Deze expressieve prent vangt een serene scène aan de oever van een meer onder een zachte maar aanhoudende regen. Centraal in de compositie staat een hoge, weelderige boom, met delicate bladtexturen die contrasteren met de lineaire strepen van de vallende regen. De regen vormt een ritmisch gordijn dat zachtjes land en water verbindt, en een rustige sfeer schetst. Langs de oever deinen amberkleurige rietstengels zachtjes mee, wat de invloed van wind te midden van de regen suggereert. Een eenzame vissersman, eenvoudig gekleed, roept een stille vertelling op van eenzaamheid en menselijke aanwezigheid te midden van de uitgestrekte water- en luchtruimte.

De techniek van de kunstenaar toont een verfijnde beheersing van de traditionele houtsnedekunst, met subtiele overgangen van blauw en groen gecombineerd met aardetinten van het riet en de grond, waardoor de koele atmosfeer in balans wordt gehouden. Compositorisch balanceert het werk de verticale vorm van de boom met de horizontale uitgestrektheid van het meer en de lucht, en nodigt het de blik uit om vloeiend door de scène te bewegen. Emotioneel is de scène kalm, met een lichte melancholie — een moment van stille doorzettingskracht temidden van de zachte storm van de natuur. Geschapen in 1932, belichaamt deze prent de geest van de Japanse landschapskunst van het begin van de 20e eeuw, die zowel natuurlijke schoonheid als menselijke schaal omarmt en een contemplatief inzicht biedt in de stille drama's van het dagelijkse plattelandsleven.