Bu etkin baskı, nazik ama sürekli yağan yağmur altında sakin bir göl kenarı sahnesini yakalıyor. Kompozisyonun merkezinde, yaprakları ince dokularla işlenmiş, uzun ve gür bir ağaç bulunuyor; yağmurun çizgisel yağışı ile hoş bir kontrast oluşturuyor. Yağmur, toprakla suyu yumuşak bir perde gibi birbirine bağlıyor ve huzurlu bir atmosfer yaratıyor. Kıyı boyunca, kehribar rengindeki sazlar hafifçe sallanıyor, rüzgarın yağmurla birleşimini hissettiriyor. Basit giysiler giymiş yalnız bir kayıkçı, küçük teknesini bir sokmayla yönlendiriyor; su ve gökyüzünün genişliğinde insanın sakin yalnızlığını anlatıyor.

Sanatçının tekniği, geleneksel tahta baskı sanatında ustalığını gösteriyor; mavi ve yeşilin hafif ton geçişleri ile saz ve toprağın toprak tonlarını harmanlayarak soğuk bir atmosfer dengesi kuruyor. Kompozisyonda ağacın düşeyliği, göl ve gökyüzünün yatay genişlikleriyle dengelenmiş, izleyicinin bakışını sahne boyunca akıcı şekilde yönlendiriyor. Duygusal açıdan sahne huzurlu ancak hafif melankolik; doğanın nazik fırtınası içinde sessiz bir direniş anı. 1932 yılında yaratılan bu eser, 20. yüzyıl başı Japon manzara sanatının doğanın güzelliğini ve insan ölçeğini kucaklayan ruhunu yansıtıyor; günlük kırsal yaşamın sessiz öykülerine meditasyon sunuyor.