Αυτό το συναρπαστικό ξυλογραφικό αποτυπώνει μια γαλήνια σκηνή δίπλα σε λίμνη υπό μια απαλή αλλά επίμονη βροχή. Στο κέντρο της σύνθεσης δεσπόζει ένα ψηλό, καταπράσινο δέντρο, τα απαλά φύλλα του οποίου αντιπαραβάλλονται με τις γραμμές της βροχής που πέφτει. Η βροχή δημιουργεί έναν ρυθμικό πέπλο που συνδέει απαλά τη γη με το νερό, δημιουργώντας ήρεμο κλίμα. Στην όχθη, οι καφέ καλάμιες λικνίζονται απαλά, υποδηλώνοντας τον άνεμο ανάμεσα στη βροχή. Ένας μοναχικός βαρκάρης, ντυμένος απλά, χειρίζεται τη μικρή βάρκα του με μια κουλούρα, προσθέτοντας μια σιωπηλή αφήγηση μοναξιάς και ανθρώπινης παρουσίας ενάντια στην τεράστια έκταση του νερού και του ουρανού.

Η τεχνική του καλλιτέχνη αποκαλύπτει εκλεπτυσμένη δεξιοτεχνία στην παραδοσιακή ξυλογραφία, αναμειγνύοντας λεπτές διαβαθμίσεις μπλε και πράσινου με γήινα χρώματα για τα καλάμια και το έδαφος, ισορροπώντας έτσι την ψυχρή ατμόσφαιρα. Η σύνθεση ισορροπεί την κάθετη μορφή του δέντρου με τις οριζόντιες εκτάσεις της λίμνης και του ουρανού, προσκαλώντας το βλέμμα να κινηθεί ομαλά στο σκηνικό. Συναισθηματικά, η σκηνή είναι ήρεμη αλλά ελαφρώς μελαγχολική—μια στιγμή ήσυχης αντοχής μέσα στην απαλότητα της φυσικής καταιγίδας. Δημιουργήθηκε το 1932, το έργο αυτό αποτυπώνει το πνεύμα της ιαπωνικής τοπιογραφίας των αρχών του 20ού αιώνα, που αγκαλιάζει τη φυσική ομορφιά και την ανθρώπινη κλίμακα, προσφέροντας μια στοχαστική ματιά στις σιωπηλές ιστορίες της καθημερινής αγροτικής ζωής.