Ten ekspresyjny drzeworyt ukazuje spokojną scenę nad jeziorem podczas delikatnego, lecz uporczywego deszczu. Centralnym elementem kompozycji jest wyskie i bujne drzewo, którego delikatna faktura liści kontrastuje z liniami padającego deszczu. Deszcz tworzy rytmiczną zasłonę, miękko łącząc ziemię z wodą i wprowadzając spokojny nastrój. Wzdłuż brzegu delikatnie kołyszą się bursztynowe trzciny, sugerując obecność wiatru w deszczu. Samotny flisak, ubrany prosto, prowadzi swoją małą łódź za pomocą tyczki, tworząc cichą opowieść o samotności i obecności człowieka na tle rozległej tafli jeziora i nieba.

Technika artysty pokazuje mistrzostwo tradycyjnej drzeworytu, łącząc subtelne przejścia odcieni niebieskich i zielonych z ziemistymi barwami trzcin i ziemi, co równoważy chłodną atmosferę. Kompozycja balansuje pionową sylwetkę drzewa z poziomymi przestrzeniami jeziora i nieba, zapraszając wzrok do płynnego przesuwania się po obrazie. Emocjonalnie scena jest spokojna, nieco melancholijna — to moment cichej wytrwałości podczas delikatnej burzy natury. Powstała w 1932 roku praca odzwierciedla ducha japońskiej sztuki pejzażowej początku XX wieku, obejmującej piękno natury i ludzką skalę, oferując kontemplacyjny wgląd w ciche dramaty codziennego życia na wsi.