Deze delicate aquarel vangt een serene tijger die uitrust tegen een achtergrond van mistige, gedempte bergen. De vorm van de tijger kronkelt zacht op de grond en toont een kalme kracht die contrasteert met de wilde aard die normaal gesproken met zo’n dier wordt geassocieerd. De penseelstreken van de kunstenaar zijn vloeiend maar precies, met zachte gradaties van oker en verbrande sienna die elegant vermengen met de subtiele aardse groenen en blauwen van de omgeving. Het gedempte kleurenpalet roept een rustige sfeer van dageraad of schemering op en voegt een contemplatieve stemming toe.

De compositie vindt een balans tussen de gedetailleerde weergave van het dier en het brede, atmosferische landschap, waardoor de kijker wordt uitgenodigd in een rustig moment van de natuur. De zachtheid van de vacht contrasteert met de getande contouren van de verre bergkammen, wat zorgt voor een harmonieuze wisselwerking tussen textuur en vorm. Dit werk, gemaakt in 1930, weerspiegelt een samensmelting van romantisch naturalisme met een vleugje impressionistische gevoeligheid en belichaamt een intieme verbinding met de wilde natuur in een tijd waarin dergelijke voorstellingen zowel wetenschappelijk als poëtisch waren. De emotionele impact is diepgaand en roept gevoelens op van vrede, eerbied en de kwetsbare schoonheid van het wild.