Het schilderij vangt de intieme stilte van een moment; een mandoline rust nonchalant op een stoel, de vorm ervan verzacht door de penseelstreken. De techniek van de kunstenaar is duidelijk te zien in de manier waarop het licht danst op het oppervlak van het instrument, het hout lijkt te gloeien met een warme, uitnodigende tint. De compositie concentreert zich sterk op dit enkele object en nodigt uit tot een nauwkeurig onderzoek van de details. De kunstenaar beheerst de textuur en geeft de stof van de stoel weer met een rijke, tactiele kwaliteit.

Het kleurenpalet wordt gedomineerd door aardetinten — bruin, oker en gedempte groenen — waardoor een gevoel van stille contemplatie ontstaat. Dit is geen schilderij dat om aandacht schreeuwt; in plaats daarvan fluistert het geheimen aan de toeschouwer, waardoor een gevoel van nostalgie wordt opgeroepen en het gevoel wordt opgewekt te worden getransporteerd naar een eenvoudiger tijd. De handtekening van de kunstenaar is te zien in de rechter benedenhoek van het kunstwerk. Dit stuk belichaamt een gevoel van elegante eenvoud, een eerbetoon aan de schoonheid die te vinden is in alledaagse voorwerpen.