Obraz uchwyca intymny bezruch chwili; mandolina spoczywa swobodnie na krześle, a jej kształt zmiękczają pociągnięcia pędzla. Technika artysty jest widoczna w sposobie, w jaki światło tańczy na powierzchni instrumentu, a drewno wydaje się świecić ciepłym, zachęcającym odcieniem. Kompozycja skupia się mocno na tym jednym obiekcie, zachęcając do wnikliwego badania jego szczegółów. Artysta opanował fakturę, oddając tkaninę krzesła bogatą, dotykową jakością.

Paleta kolorów zdominowana jest przez odcienie ziemi — brązy, ochry i stłumione zielenie — tworząc poczucie spokojnej kontemplacji. To nie jest obraz, który krzyczy o uwagę; zamiast tego szepcze tajemnice do widza, przywołując uczucie nostalgii i poczucie przeniesienia do prostszego czasu. Podpis artysty można zobaczyć w prawym dolnym rogu dzieła. Ten element ucieleśnia poczucie eleganckiej prostoty, hołd dla piękna, które można znaleźć w przedmiotach codziennego użytku.