Dzieło przedstawia młodą Bretońską dziewczynę stojącą nad morzem. Została oddana z pewną naiwnością, która jest częścią jej uroku. Jej spojrzenie jest bezpośrednie, ale niesie w sobie nutę melancholii; to spojrzenie, które wiele mówi o życiu i czasach ludu bretońskiego. Użycie koloru przez artystę jest uderzające: sukienka dziewczyny jest chłodna, stonowana szarość, zaakcentowana głębokimi odcieniami błękitu na jej rękawach i nakryciu głowy. Tło to połączenie ziemistych tonów i dramatycznego nieba, sugerujące zarówno surowość, jak i piękno krajobrazu nadmorskiego.