Spokojne, intymne wnętrze ukazuje kobietę siedzącą przy fortepianie, skupioną na grze. Siedzi tyłem, ubrana w długą, prostą suknię, włosy ma zaczesane do tyłu, całkowicie pochłonięta muzyką. Czarny, błyszczący fortepian połyskuje w ciepłym świetle wpadającym przez otwarte okno, zza którego widać zieleń i niebo. Ściany ozdobione są kwiecistą tapetą i obrazami, co tworzy przytulną, domową atmosferę.

Artysta użył zdecydowanych pociągnięć pędzla i ciepłej, stonowanej palety barw — miękkich żółcieni, pastelowego fioletu i barw ziemi, co potęguje wrażenie spokoju domowego ogniska. Kompozycja zręcznie balansuje światło i cień; promienie słoneczne wpadające przez okno rzucają długie, łagodne cienie, prowadząc wzrok od postaci kobiety przez kominek z wazonem kwiatów aż do stołu z kolejnym wazonem. Kompozycja wywołuje subtelne emocje i zaprasza do zadumy nad samotnością, twórczością i spokojem w życiu rodzinnym na początku XX wieku.