Portret przedstawia dostojnego pana, prawdopodobnie architekta, co można wywnioskować z planów architektonicznych trzymanych w dłoni oraz tytułu pliku. Paleta barw jest stonowana, dominują przygaszone zielenie i odcienie ziemi, co nadaje dziełu dyskretną elegancję. Białe, pudrowane włosy i koronkowy żabot nadają obrazowi XVIII-wieczny charakter, a bezpośrednie spojrzenie obrazu wyraża pewność siebie i intelekt. Artysta zastosował miękkie, niemal aksamitne pociągnięcia pędzla, które podkreślają teksturę ubioru oraz subtelne modelowanie twarzy, tworząc żywą obecność, która zaprasza widza do momentu przemyślenia. Ciemne, nieinwazyjne tło kontrastuje z postacią, podkreślając ją i skupiając uwagę na ekspresji i gestach.

Praca ta jest przykładem talentu artysty w uchwyceniu nie tylko podobizny, ale i zawodowej tożsamości portretowanego. Umieszczenie planów architektonicznych dodaje narracyjnej głębi, akcentując profesję i intelekt. Namalowany w czasach, gdy portret służył do upamiętniania statusu społecznego i osiągnięć, obraz ten znajduje równowagę między osobistym charakterem a dumą zawodową. Całościowy wpływ emocjonalny to szacunek i podziw – celebracja intelektu wykraczająca poza prostą reprezentację, odzwierciedlająca ideały i estetykę późnego XVIII wieku w Hiszpanii.