In deze diep ontroerende voorstelling ligt een eenzame figuur op de aarde, gehuld in levendige tinten rood en donker groen. De penseelstreken zijn energiek, met dikke, wervelende slagen die kenmerkend zijn voor het romantisme en de innerlijke spanning in de scène vastleggen. In de linkerbovenhoek straalt de zon of een goddelijk licht, wat een scherp contrast creëert tussen licht en schaduw en de spirituele strijd in de tuin symboliseert. De wisselwerking tussen warme en koele tinten zorgt voor een geladen sfeer van pijn, eenzaamheid en contemplatie.

De compositie trekt de blik naar de kwetsbaarheid van de figuur, schuin geplaatst over het doek, waardoor zijn vermoeidheid en spirituele last worden benadrukt. De donkere achtergrond van folliage en zachte aardetinten isoleert het onderwerp en versterkt de emotionele resonantie. Historisch gezien toont deze krachtige scène een bijbels moment van Jezus’ pijnlijke gebed vlak voor zijn arrestatie, en biedt een tijdloze verkenning van menselijk lijden, goddelijke wil en innerlijk conflict.