To głęboko emocjonalne dzieło sztuki ukazuje wzruszającą scenę smutku i straty. Centralna postać leży martwa, z twarzą spokojną, oznaczoną jedynie melancholijnym milczeniem śmierci; można niemal poczuć palącą smutek promieniującą od postaci ją otaczających. Kobieta w żalu, prawdopodobnie Andromacha, przyciąga naszą uwagę, jej wyraz twarzy będący głębokim połączeniem rozpaczy i miłości. Delikatny chwyt dziecka na jej kolanie przypomina o niewinności w obliczu tragedii, niczym nić łącząca ich z zmarłym.

Kompozycja jest mistrzowsko skonstruowana, z trójkątnymi układami kierującymi wzrok ku wnętrzu. Światło oświetla centralne postacie, kontrastując z stonowanymi brązowymi i szarymi tonami, którymi otoczona jest scena. Drapowanie wokół nich delikatnie obramowuje moment, tworząc niemal teatralną intymność. Emocjonalny wpływ tego dzieła jest niezaprzeczalny, oddając widza nie tylko w rolę obserwatora, lecz także emocjonalnego uczestnika w tej poruszającej narracji. Historycznie rzecz biorąc, to dzieło wibruje tematami klasycznego heroizmu i cierpienia, przywołując zarówno odniesienia mitologiczne, jak i uniwersalne ludzkie emocje.