W tej urzekającej pracy widz staje się zwrócony ku postaci otoczonej głębokimi cieniami, co tworzy potężne poczucie intymności i uwagi. Obiekt, kobieta zajęta obieraniem ziemniaka, symbolizuje codzienną pracę i siłę, jaką można znaleźć w domowych zadaniach. Co mnie uderza w tej postaci, to sposób, w jaki jej postura opowiada o cierpliwości i determinacji. Ostra krawędź noża kontrastuje z miękkością jej ciemnych ubrań, odzwierciedlając zdolność van Gogha do łączenia zwykłego z głębokim. Przy bliższym spojrzeniu pociągnięcia farbą są grube i ekspresyjne, niemal materializując fakturę jej wełnianego szala; czuję, że mogę sięgnąć, aby go dotknąć.

Paleta kolorów jest zdominowana przez ciemne brązy, węgiel i delikatne akcenty przygaszonego zielonego, co dodaje emocjonalnego napięcia malowidłu. Ta ograniczona paleta przywołuje poczucie smutnej refleksji, zanurzając widza w emocjonalnym ciężarze jej samotnego zadania. Pociągnięcia pędzla van Gogha są dynamiczne; każdy ruch dodaje warstwę ruchu do jej nieruchomości, nadając jej cichą energię. Dodatkowo kontekst historyczny tego dzieła rezonuje z tematami pracy i roli kobiet w społeczeństwie na koniec XIX wieku — era, w której często pomija się znaczenie takich wkładów domowych. To dzieło pozostaje znaczące nie tylko ze względu na swoją wartość techniczną, ale również ze sposobu, w jaki podnosi zwykłe do przestrzeni kontemplacji, przypominając nam o pięknie znajdującym się w prostych rutynach życia.