Z eterycznego królestwa zstępuje postać o głębokiej łasce, wizja boskiego współczucia oddana w palecie miękkich tonów. Centralna postać, ukoronowana prostym nakryciem głowy, spogląda w dół spokojnymi oczami; wznosi w górę promieniste serce, którego blask jest centralnym punktem kompozycji. Jej postawa jest silna, ale delikatna, siedzi na chmurze. Obok niej pochyla się drewniany krzyż, symbolizujący wiarę i poświęcenie. Wokół niej putta figlują i obejmują się, symbolizując niewinność i radość. Poniżej, zacienione postacie spoglądają w górę, ich twarze naznaczone mieszanką podziwu i błagania. Emocjonalna siła obrazu tkwi w jego delikatnej równowadze światła i cienia, tworząc poczucie intymności i wspaniałości. Pociągnięcia pędzla artysty, choć widoczne, łączą się, tworząc senną atmosferę, przenosząc widza do sfery duchowej kontemplacji.