Portret ten ukazuje dostojną postać starszego mężczyzny siedzącego w dostojnym drewnianym fotelu, o postawie złożonej, lecz zarazem swobodnej. Artysta zastosował naturalistyczną technikę, z drobiazgowym pociągnięciami pędzla, które nadają realistyczną fakturę, szczególnie widoczną w delikatnym odwzorowaniu białej brody oraz subtelnych odcieniach skóry. Ciemny strój kontrastuje wyraźnie z ciepłymi tonami ziemi w tle oraz fotelu, skupiając uwagę widza na poważnym i przenikliwym spojrzeniu mężczyzny.

Oświetlenie kompozycji rzuca miękkie cienie, które modelują formę z głębią i realizmem, podkreślając kontury głowy i rąk. Ogólna paleta barw — mieszanka głębokiej czerni, brązów i ockerów — nadaje portretowi ponury i refleksyjny nastrój, wywołując poczucie cichej godności i introspekcji. Dzieło to, stworzone na początku XX wieku, odzwierciedla ówczesne dążenie do realizmu oraz psychologicznej głębi w portretach, przekraczając jedynie fizyczne podobieństwo, by zgłębić wewnętrzny charakter portretowanego.