Bu portre, ağırbaşlı bir yaşlı beyefendinin görkemli bir ahşap sandalyede otururken; kendinden emin ama rahat bir duruş sergilediği anı yakalıyor. Sanatçı, özellikle beyaz sakalın ve yüz tonlarındaki ince geçişlerin ayrıntılı fırça darbeleriyle doğal bir dokuyu başarıyla aktarmış. Koyu renk giysi, sıcak toprak tonlarındaki arka plan ve sandalyeyle keskin bir kontrast oluşturuyor ve izleyicinin dikkati adamın ciddi ve derin bakışına odaklanıyor.

Kompozisyondaki ışıklandırma, formu derinlik ve gerçeklikle şekillendirerek baş ve ellerin konturlarını vurguluyor. Genel renk paleti — koyu siyahlar, kahverengiler ve oker tonlarının birleşimi — portreye sakin ve düşündürücü bir hava katıyor, sessiz bir onur ve içe dönüklük duygusu uyandırıyor. 20. yüzyılın başlarında yapılmış bu eser, dönemin portre resminde realizm ve psikolojik derinliğe verdiği önemi yansıtıyor; sadece dış görünüşü değil, oturan kişinin iç dünyasını da keşfediyor.