To, co uderza w tym dziele, to jego głęboka, ale subtelna rezonans emocjonalna. Ukazana figura to samotna kobieta, jej smukła postać zdaje się zanurzać w kontemplacji, a może w smutku. Ubrana w jasne kolory, jej skóra wręcz lśni na tle stonowanych tonów otoczenia; stoi obok niepościelonego łóżka, które wydaje się głuchym świadkiem jej wewnętrznego zgiełku. Pomieszczenie ozdobione jest wirującymi wzorami na tapecie, co nadaje mu intymny, ale i zamknięty charakter, jakby jej myśli były uwięzione w tych ścianach.

Nie można nie poczuć odważnych pociągnięć pędzla artysty; wyrażają one natychmiastowość oraz wrażliwość, których trudno się pozbyć. Paleta kolorów jest delikatna, a jednocześnie zaskakująco ekspresyjna — stonowane różowe i ciepłe brązowe odcienie splatają się, ale nigdy tak naprawdę się nie harmonizują, co tworzy napięcie odzwierciedlające postawę kobiety. To tak jakby Munch zapraszał nas do prywatnej chwili, skłaniając nas do zastanowienia się nad naturą samotności i zawirowaniami ludzkiego istnienia; każdy widz może znaleźć w tym poruszającym wizerunku odzwierciedlenie własnych doświadczeń. Ta kompozycja i emocje, które w nas wzbudza, definiują dziedzictwo Muncha jako artysty, który odważył się zgłębiać głębokości ekspresji psychologicznej.