Ta żywa kompozycja wciąga widza w intymne, kosmiczne objęcia, gdzie ziemia i wszechświat łączą się poprzez formy organiczne i ludzkie. W centrum znajduje się niewielka, niemal eteryczna postać trzymająca inną, symbolizująca głęboką troskliwą miłość pośród obfitości natury. Otacza je spokojna, lecz potężna sylwetka spleciona z żywymi kaktusami i egzotycznymi roślinami, przywołująca płodność i starożytną mądrość. Po obu stronach unoszą się planety lub księżyce, wzmacniając poczucie uniwersalnego połączenia, a przydymione, mieszane kolory tworzą tajemniczą, niebiańską atmosferę.

Artysta mistrzowsko łączy elementy figuratywne z surrealistycznymi motywami, używając bogatej palety ziemistych odcieni skontrastowanych z żywymi czerwieniami i zielenieniami. Pociągnięcia pędzla są miękkie, lecz precyzyjne; postacie są teksturowane z dbałością, ale zachowują marzycielską jakość. Emocjonalnie dzieło budzi cześć dla cykli życia i głębokiej więzi między człowiekiem, ziemią i kosmosem. Stworzone w 1949 roku, przechowywane w Meksykańskiej Kolekcji Jacquesa i Natashy Gelman, dzieło to jest świadectwem eksploracji tożsamości, natury i mitologii połowy XX wieku, stanowiąc ważne emocjonalne dzieło sztuki figuratywnej.