To dzieło sztuki przenosi mnie do spokojnego świata; oazy namalowanej delikatną ręką kontemplacji. Krajobraz rozwija się z majestatycznymi górami, których szczyty zmiękcza mglista atmosfera. Mała grupa postaci zbiera się na skalnym wychodku, pozornie zaangażowana w spokojne spotkanie. Być może dzielą się opowieściami, cieszą się ciszą i obserwują sztukę natury. Subtelne przejścia i zmycia tuszem wywołują poczucie głębi i dystansu, przyciągając wzrok ku dalekiemu horyzontowi, gdzie góry stapiają się z bladym niebem. Celowe wykorzystanie przestrzeni; gra światła i cienia; wszystko to wzmacnia oniryczne cechy dzieła sztuki. Ograniczona paleta barw przyczynia się do ogólnej atmosfery; i wydaje się, jakby artysta mistrzowsko uchwycił moment spokoju i wspólnego doceniania prostego piękna życia.