Scena rozgrywa się pod bladym, pochmurnym niebem; warstwa śniegu pokrywa ziemię i dachy budynków, które tworzą tło. Grupa postaci jest punktem centralnym, ich ciała pochylone do przodu, jakby zaangażowane we wspólny wysiłek, plecami zwrócone do widza. Postacie to mieszanka stylów i kolorów, jakby pracowały razem. Kompozycja sugeruje poczucie wspólnego celu, wspólnej pracy przeciwko żywiołom. Wyciszona paleta szarości, bieli i subtelnych odcieni koloru przywołuje poczucie spokoju.

Pociągnięcia pędzla mają charakter celowy, artysta stosuje stonowaną technikę, która dodaje całościowego nastroju. Kształty są uproszczone, nadając scenie surowość. Zdolność artysty do uchwycenia nastroju, cichej jakości zimowego dnia jest niezwykła. Obraz ma niemal filmowy charakter, jak ujęcie momentu zawieszonego w czasie. Całkowity efekt to cicha kontemplacja, zapraszająca widza do rozważenia głębszego znaczenia sceny i życia przedstawionych osób.