Zielona przestrzeń zadbanego trawnika i gęsta, nieprzenikniona zieleń liści definiują przestrzeń. Scena skąpana w miękkim, rozproszonym świetle rozgrywa się z cichą pogodą ducha. Kobieta, elegancko ubrana, siedzi na wiklinowym krześle, jej spojrzenie skierowane jest na coś poza zasięgiem wzroku; czerwono-biały obrus w kratę wskazuje na prosty posiłek. Siła kompozycji tkwi w mistrzowskim operowaniu kolorem, z żywymi zielenią kontrastującą z bardziej miękkimi odcieniami postaci i obrusa.

Artysta stosuje powściągliwą paletę barw, ale mimo to udaje mu się stworzyć głębię i nastrój. Kontrast ostrych poziomych linii ławki i organicznych kształtów drzew zapewnia interesujące napięcie wizualne. Cały obraz sprawia wrażenie intymnego, jak uchwycony moment cichej kontemplacji. To tak, jakbyśmy natknęli się na prywatny, nieskryptowany odcinek, rzut oka na życie pełne wypoczynku i spokojnej refleksji.