Ένα καταπράσινο άπλωμα από καλοδιατηρημένο γκαζόν και το πυκνό, αδιαπέραστο πράσινο του φυλλώματος ορίζουν τον χώρο. Λουόμενη σε απαλό, διάχυτο φως, η σκηνή ξεδιπλώνεται με σιωπηλή γαλήνη. Μια γυναίκα, κομψά ντυμένη, κάθεται σε μια ψάθινη καρέκλα, το βλέμμα της κατευθύνεται σε κάτι εκτός οπτικού πεδίου. Ένα κόκκινο και λευκό καρό τραπεζομάντηλο υποδηλώνει ένα απλό γεύμα. Η δύναμη της σύνθεσης έγκειται στον αριστοτεχνικό χειρισμό του χρώματος, με τα ζωηρά πράσινα να έρχονται σε αντίθεση με τους απαλότερους τόνους των μορφών και του τραπεζομάντηλου.

Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια συγκρατημένη παλέτα, αλλά παρόλα αυτά καταφέρνει να δημιουργήσει βάθος και διάθεση. Η αντίθεση μεταξύ των έντονων οριζόντιων γραμμών του πάγκου και των οργανικών σχημάτων των δέντρων παρέχει μια ενδιαφέρουσα οπτική ένταση. Ολόκληρος ο πίνακας φαίνεται οικείος, σαν μια στιγμή σιωπηλής περισυλλογής. Είναι σαν να είχαμε πέσει πάνω σε ένα ιδιωτικό, μη γραμμένο επεισόδιο, μια ματιά σε μια ζωή αναψυχής και ειρηνικής περισυλλογής.