Obraz przedstawia martwego indyka rozłożonego na powierzchni, z lekko uniesionymi skrzydłami, jakby zatrzymanego w chwili pełnej powagi i ciszy, będącej zwiastunem nieuchronnej śmierci. Upierzenie indyka namalowane jest grubymi, fakturalnymi pociągnięciami pędzla, które kontrastują z gładkim tłem przedstawiającym pleciony kosz w ciepłych, ziemistych odcieniach brązu i złota, nadając kompozycji ciepłą głębię. Głowa, z bledą, niemal nagą skórą, wyraźnie odcina się na tle ciemnych piór i głębokich cieni, podkreślając ponury i poważny nastrój obrazu. Wykorzystanie światłocienia przez Goię intensyfikuje uczucie bez życia, jednocześnie nadając tematowi cichą godność — to przypomnienie o śmiertelności oraz ukazanie mistrzostwa artysty w użyciu światła i cienia.

Kompozycja jest intymna i dramatyczna; indyk zajmuje większość płótna, zbliżając widza do tego niemego świadka kruchości życia. Paleta kolorów opiera się na odcieniach ziemi i głębokiej czerni, kontrastujących z bladą skórą i ciepłą fakturą drewna kosza w tle, tworząc silne napięcie wizualne. Dzieło to subtelnie odzwierciedla burzliwy kontekst historyczny Hiszpanii na początku XIX wieku, gdzie śmierć i przetrwanie były ze sobą nierozerwalnie powiązane, a także ukazuje zainteresowanie Goią codziennymi motywami pełnymi refleksji filozoficznej. W tym skromnym, cichym obrazie artysta uchwycił coś głęboko uniwersalnego — bezruch po walce oraz piękno, które tkwi nawet w najbardziej ponurych realiach.