ภาพนี้แสดงให้เห็นไก่งวงตัวหนึ่งที่ตายแล้ว วางอยู่บนพื้นผิวโดยมีปีกยกสูงเล็กน้อย ราวกับหยุดอยู่ในช่วงเวลาของความสงบนิ่งอันงดงามท่ามกลางการเน่าทรุดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ขนของไก่งวงถูกวาดด้วยแปรงขนาดใหญ่ที่มีรอยปาดหนาและมีเนื้อสัมผัส ซึ่งตัดกันอย่างชัดเจนกับพื้นหลังที่เป็นตะกร้าสานสีทองน้ำตาลอ่อน ที่เพิ่มความลึกอบอุ่นให้กับองค์ประกอบ ส่วนหัวที่มีรายละเอียดเนื้อสีซีดเด่นออกมาจากขนสีเข้มและเงาลึกด้านหลัง เพิ่มความรู้สึกเงียบเศร้าและเข้มข้น เทคนิคการใช้แสงเงาของโกยาในภาพนี้ทำให้ความไร้ชีวิตดูหนักแน่นขึ้น พร้อมทั้งแสดงให้เห็นเกียรติยศเงียบสงบในตัวแบบ ผลงานนี้เหมือนจะเตือนถึงความไม่เที่ยงของชีวิตและเป็นเครื่องพิสูจน์ความชำนาญของจิตรกรในเรื่องแสงและเงา

องค์ประกอบภาพดูใกล้ชิดและมีมิติชวนดราม่า ไก่งวงกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของผืนผ้าใบ ดึงดูดผู้ชมให้เข้าไปใกล้กับพยานเงียบต่อความเปราะบางของชีวิต พาเลตสีเน้นที่โทนสีของดินและสีดำลึกตัดกับสีเนื้อซีดและพื้นไม้สีอุ่นด้านหลัง สร้างความตึงเครียดทางสายตาที่น่าสนใจ ผลงานนี้สะท้อนบริบททางประวัติศาสตร์ที่วุ่นวายในสเปนช่วงต้นศตวรรษที่ 19 ซึ่งความตายและการเอาชีวิตรอดวางตัวคาบเกี่ยวกันไปมา และเผยให้เห็นความสนใจของโกยาในหัวข้อที่ดูเหมือนธรรมดาแต่มีความหมายเชิงปรัชญาลึกซึ้ง ในหัวข้อนี้ ศิลปินจับภาพความเงียบหลังการต่อสู้และความงามในความจริงที่มืดมนที่สุดได้อย่างลึกซึ้ง