Scena rozgrywa się z surowym realizmem, z trzema postaciami dominującymi w kompozycji. Dwóch krzepkich mężczyzn, być może kolegów z pracy, ostrożnie niesie trzeciego, który jest wyraźnie ranny. Ranny mężczyzna, odziany w białą koszulę, jest podtrzymywany przez towarzyszy, których wyrazy twarzy mieszają troskę i determinację. Artysta mistrzowsko wykorzystuje światło i cień, aby podkreślić ciężar sceny; postacie skąpane są w rozproszonym świetle, emanującym z nieba, co dodaje powagi. Tło ukazuje plac budowy, z częściowo zbudowanymi rusztowaniami i żurawiem, sugerując otoczenie, w którym doszło do wypadku. Paleta jest stonowana, z ziemistymi tonami i przytłumionymi błękitami, wzmacniając poczucie powagi i smutku. Jest to scena surowego ludzkiego doświadczenia, przejmujące przedstawienie trudności, solidarności i kruchości człowieka w obliczu surowej rzeczywistości.