Rycina zanurza nas w scenie surowej brutalności; przed naszymi oczami rozgrywa się ponura rzeczywistość życia i śmierci. Wóz, którego drewniana rama jest zgrubnie naszkicowana, staje się pojazdem makabry. Dwie postacie, pozornie dzieci lub młodzi mężczyźni, zmagają się z trupem, którego bezwładne kończyny niezdarnie wystają poza granice wozu. Ciała w wozie sugerują niedawną tragedię, a artysta mistrzowsko wykorzystuje ostry kontrast światła i cienia, aby podkreślić ponurą rzeczywistość sceny. To dzieło sztuki jest mrożącym krew w żyłach przedstawieniem konsekwencji wojny lub zarazy. Postacie, oddane z surową bezpośredniością, wywołują poczucie pilności i rozpaczy. Kompozycja, zdominowana przez wóz i otaczające go postacie, przyciąga nasz wzrok do centralnego działania. Technika trawienia, z subtelnymi gradacjami tonów, dodaje emocjonalnej wagi, tworząc namacalną atmosferę grozy. To tak, jakbyśmy my, widzowie, byli zmuszeni do zmierzenia się z ponurą rzeczywistością śmiertelności, bez miejsca na pocieszenie czy wytchnienie.