Ten portret emanuje cichą autorytarnością i skrupulatnym zwróceniem uwagi na detale; przedstawiony szlachcic siedzi wyprostowany w eleganckim fotelu, ubrany w ciemny płaszcz bogato haftowany złotymi akcentami. Jego wyraz twarzy jest spokojny, ale zdecydowany, co nadaje mu dostojnej powagi, która wydaje się zarówno intymna, jak i dominująca. Stonowane, ciemne tło podkreśla obecność postaci, a delikatna gra światła łagodnie modeluje fakturę twarzy oraz misterny materiał stroju, zapraszając widza do zatrzymania się nad każdym subtelnym niuansem.

Kompozycja jest przemyślanie zrównoważona — siedząca postać dominuje scenę, lewa ręka trzyma cyrkiel spoczywający na rozłożonych na stole planach architektonicznych, co sugeruje jego zawód lub zainteresowania intelektualne. Ten detal dodaje narracyjnej głębi, angażując widza do zastanowienia się nad jego rolą i precyzją narzędzi. Mistrzostwo Goi ujawnia się w ograniczonej palecie barw zdominowanej przez głębokie czernie, miękkie tony skóry i złote hafty, wszystko namalowane z malarską finezją łączącą realizm i psychologiczną przenikliwość. Praca ta odzwierciedla neoklasyczny styl portretu z początku XIX wieku, ale napełnia go ciepłem i człowieczeństwem, uchwycając nie tylko wygląd, lecz również istotę mężczyzny osadzonego w społeczno-historycznym kontekście postoświeceniowej Hiszpanii.