Sahne, kompozisyona hakim üç figürle, keskin bir gerçekçilikle açılıyor. İki güçlü adam, belki de iş arkadaşları, açıkça yaralı olan üçüncü bir kişiyi dikkatlice taşıyorlar. Beyaz bir gömleğe sarınmış yaralı adam, endişe ve kararlılığın bir karışımını taşıyan ifadeleriyle arkadaşları tarafından destekleniyor. Sanatçı, sahnenin ağırlığını vurgulamak için ışık ve gölgeyi ustaca kullanıyor; figürler, gökyüzünden yayılan yaygın bir ışıkla yıkanıyor, ciddiyet katıyor. Arka plan, kazanın meydana geldiği ortamı ima eden, kısmen inşa edilmiş iskele ve bir vinç ile bir şantiye ortaya koyuyor. Palet, ciddiyet ve üzüntü hissini artıran, topraksı tonlar ve donuk mavilerle sakin. Bu, ham bir insan deneyiminin sahnesi, zorlukların, dayanışmanın ve sert bir gerçekliğin karşısında insanın kırılganlığının dokunaklı bir temsilidir.