Młoda kobieta, promienna w żółtej i niebieskiej sukni, leży wdzięcznie, trzymając w górze żywy zielony parasol, rzucający chłodny cień. Obok niej stoi młody mężczyzna, którego strój nawiązuje do swobodnej elegancji tamtej epoki. Ich spojrzenia spotykają się z subtelną intensywnością; rozwija się niema narracja. Artysta mistrzowsko wykorzystuje grę światła i cienia; zmiękcza scenę i dodaje odrobinę tajemniczości. Kompozycja jest doskonale wyważona, przyciągając wzrok po scenie łagodnym rytmem. Całkowity efekt to wyrafinowany wypoczynek i spokojna pewność siebie młodości.