Rycina przedstawia dwie postacie, być może starsze kobiety, przedstawione z charakterystyczną dla Goi surowością. Jedna, zgarbiona i wsparta na lasce, pochyla się ciężko, jej twarz jest zasłonięta kapturem; niemal całun. Jej postawa oddaje ciężar wieku i być może smutku, a może głębokiej kontemplacji. Druga postać, stojąca prosto, jest okryta ciemnym, otulającym płaszczem, który również ukrywa jej twarz, z uniesioną ręką.

Kompozycja, wykonana z pewnymi siebie liniami, tworzy poczucie niepokoju. Postacie umieszczone są na minimalistycznym tle, gdzie detale drzewa sugerują otoczenie zewnętrzne, ale występuje pewne poczucie zamknięcia i izolacji. Ostre linie i mocny kontrast światła i cienia wzmacniają emocjonalną głębię, mówiąc o niewypowiedzianych zmaganiach życia i wspólnym losie ludzkości.