Tematem tego portretu jest postać w uderzającej pozie; jej spojrzenie jest bezpośrednie, niezachwiane i z nutą pewności siebie. Jej sukienka to symfonia faktur i kolorów, bogaty gobelin bieli, złota i żywej szkarłatu. Draperia opada wokół niej, chwytając światło i tworząc poczucie ruchu pomimo jej statycznej pozy. Umiejętne użycie pociągnięć pędzla przez artystę i gra światła na tkaninie ujawniają kształt postaci. Tło, głęboki, chłodny błękit, służy podkreśleniu jej obecności i przyciąga wzrok widza bezpośrednio do niej. Szepta o rozległych przestrzeniach, w których przebywa modelka.