Scena spowita jest złowrogą ciemnością, gęstym, niemal namacalnym mrokiem, który pochłania szczegóły i wzmacnia poczucie grozy. Postać, odziana w czerń, dominuje w kompozycji, jej twarz zniekształcona maską przerażenia. Trzyma w jednej ręce małe, pozornie puste naczynie, podczas gdy drugą przykłada do ust w geście strachu. Za nimi, zjawy osłów wyłaniają się z cieni, ich obecność dodaje niepokojącej atmosfery.

Technika artystyczna jest mistrzowska; artysta stosuje dramatyczne użycie światła i cienia (światłocień), aby wzmocnić efekt emocjonalny. Pociągnięcia pędzla są widoczne, przyczyniając się do surowej, niefiltrowanej jakości dzieła. Kompozycja jest dynamiczna, ukośne linie stworzone przez postawę postaci prowadzą wzrok po płótnie i wciągają widza w scenę. Ograniczona paleta barw – głównie czernie, brązy i przytłumione zielenie – wzmacnia poczucie złowrogiego przeczucia i tajemnicy.