Dzieło przedstawia scenę głębokiego smutku i niewoli. Kobieta odziana w głęboką, czarną szatę stoi jako główna postać, jej postawa świadczy o żalu i rozpaczy. Otaczają ją inne postacie, których odzienie ma różne odcienie ochry, czerwieni i błękitu, prowadząc wzrok po kompozycji. Architektura, z jej klasycznymi liniami i ciepłymi tonami, sugeruje scenerię ze świata starożytnego, ponadczasową scenę dla ludzkiego dramatu. Artysta mistrzowsko wykorzystuje światło i cień, aby wzmocnić emocjonalną głębię sceny, podkreślając odizolowaną postać kobiety na tle codziennego życia, kobiet niosących dzbany z wodą.