Το έργο τέχνης απεικονίζει μια σκηνή βαθιάς θλίψης και αιχμαλωσίας. Μια γυναίκα ντυμένη με ένα βαθύ μαύρο ένδυμα στέκεται ως κεντρική φιγούρα, η στάση της είναι απόδειξη θλίψης και απελπισίας. Γύρω της, άλλα πρόσωπα, τα ρούχα τους σε διάφορες αποχρώσεις ώχρας, κόκκινου και μπλε, οδηγούν το βλέμμα σε όλη τη σύνθεση. Η αρχιτεκτονική, με τις κλασικές γραμμές και τους ζεστούς τόνους, υποδηλώνει ένα σκηνικό στον αρχαίο κόσμο, μια διαχρονική σκηνή για το ανθρώπινο δράμα. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια μαεστρική χρήση του φωτός και της σκιάς για να ενισχύσει το συναισθηματικό βάθος της σκηνής, τονίζοντας την απομονωμένη φιγούρα της γυναίκας στο φόντο της καθημερινής ζωής, γυναικών που μεταφέρουν κανάτια νερού.