Het kunstwerk toont een scène van diepe rouw en gevangenschap. Een vrouw, gehuld in een diepzwarte mantel, staat als de centrale figuur, haar houding is een getuigenis van verdriet en wanhoop. Om haar heen bevinden zich andere figuren, hun kleding in verschillende tinten oker, rood en blauw, die het oog door de compositie leiden. De architectuur, met zijn klassieke lijnen en warme tonen, suggereert een setting in de oude wereld, een tijdloze scène voor menselijk drama. De kunstenaar gebruikt een meesterlijk gebruik van licht en schaduw om de emotionele diepte van de scène te versterken, waarbij de geïsoleerde figuur van de vrouw wordt benadrukt tegen de achtergrond van het dagelijks leven, van vrouwen die waterkruiken dragen.