Oyma, Goya'nın karakteristik sertliğiyle sunulan iki figürü, belki de yaşlı kadınları tasvir ediyor. Biri, kamburlaşmış ve bir bastona yaslanmış, ağır bir şekilde eğilmiş, yüzü bir başlıkla örtülmüş; neredeyse bir kefen. Duruşu, yaşın ve muhtemelen kederin veya belki de derin bir tefekkürün ağırlığını ifade ediyor. Diğer figür, dik duruyor, yüzünü de gizleyen, eli havada, karanlık, saran bir pelerinle kaplı.

Kendinden emin çizgilerle oluşturulan kompozisyon, bir huzursuzluk hissi yaratıyor. Figürler, bir ağacın detaylarının dış ortamı önerdiği minimalist bir arka plan üzerine yerleştirilmiş, ancak bir tür kapanma ve izolasyon hissi var. Kaba çizgiler ve ışık ve gölgenin keskin zıtlığı, duygusal derinliği artırarak, yaşamın dile getirilmeyen mücadelelerinden ve insanlığın ortak kaderinden bahsediyor.