Kazıma bizi sert, süssüz bir iç mekana götürür ve burada sert bir sahne belirir. Kompozisyona hakim olan, yüzünde öfke ve belki de bir umutsuzluk izi olan bir kadındır. Küçük bir çocuğu tutuyor, ceza vermek üzere, elinde yüksekte bir terlik; çocuğun yüzü, küçük olmasına rağmen, yaklaşan darbeden bir korku ipucu verr. Figürler, aciliyet ve ham duygu hissi veren kaba, etkileyici çizgilerle işlenmiştir. Arkalarında çamaşırlar bir çamaşır ipinde asılıdır, merkezi eylemin yoğunluğuyla keskin bir tezat oluşturan sıradan bir ayrıntıdır. Yerdeki kırık bir seramik kap, trajikomik bir unsur ekler; bu, bu ev dramının katalizörüdür.