De ets voert ons een streng, onversierd interieur binnen, waar een heftige scène plaatsvindt. De compositie wordt gedomineerd door een vrouw, wier gezicht getekend is door een mengeling van woede en wellicht een vleugje wanhoop. Ze houdt een klein kind vast, klaar om straf op te leggen, met een pantoffel hoog in haar hand; het gezicht van het kind, hoewel klein, verraadt een vleugje angst, de dreigende klap. De figuren zijn weergegeven met ruwe, expressieve lijnen, die een gevoel van directheid en rauwe emotie overbrengen. Achter hen hangt wasgoed aan een waslijn, een alledaags detail dat sterk contrasteert met de intensiteit van de centrale actie. Een kapotte keramische kruik op de grond voegt een tragikomisch element toe; het is de katalysator van dit huiselijke drama.