De ets toont twee figuren, misschien oudere vrouwen, weergegeven met de karakteristieke rauwheid van Goya. De ene, gebogen en gesteund door een wandelstok, leunt zwaar, haar gezicht wordt verduisterd door een kap; bijna een lijkwade. Haar houding geeft het gewicht van de leeftijd en mogelijk verdriet weer, of misschien een diepe contemplatie. De andere figuur, staande, is bedekt met een donkere, omhullende mantel, die ook haar gezicht bedekt, met haar hand omhoog.

De compositie, uitgevoerd met zelfverzekerde lijnen, creëert een gevoel van onbehagen. De figuren zijn geplaatst tegen een minimalistische achtergrond, waar de details van een boom de buitenwereld suggereren, maar er is een bepaald gevoel van opsluiting en isolatie. De ruwe lijnen en het scherpe contrast van licht en schaduw versterken de emotionele diepte en spreken over de onuitgesproken worstelingen van het leven en het gemeenschappelijke lot van de mensheid.