Deze delicate tekening vangt de stille introspectie van een jong meisje dat leunt op de rugleuning van een elegant gebogen stoel. De lijnen zijn licht maar zelfverzekerd, en tonen de vaardigheid van de kunstenaar in minimalistische weergave — elke streek is doelbewust en suggereert meer dan dat hij definieert. De blik van het meisje ontmoet direct die van de kijker; haar ogen dragen een subtiele melancholie of bedachtzame onschuld, versterkt door de zachte textuur van haar los getekende haar en de fijne plooien van haar eenvoudige jurk. De achtergrond is gedempt en vrijwel afwezig, met vage contouren van een deur of panelen die niet concurreren om aandacht, maar de figuur in de ruimte verankeren.

De verticale compositie is opvallend, met nadruk op de slankheid van de stoel en de ontspannen, bijna loom lijkende houding van het meisje. Het monochrome palet, gebaseerd op gevarieerde potlood- of etsstreken, creëert een intieme en vluchtige sfeer — alsof je getuige bent van een stil moment dat in de tijd is bevroren. Historisch sluit het werk aan bij de portrettrends van eind 19e eeuw, toen expressiviteit en subtiele emoties belangrijker werden dan overdadige details. Dit werk toont de kracht van minimalisme bij het vastleggen van de menselijke geest; de delicate lijnen nodigen uit tot stille contemplatie en trekken de kijker dieper in de peinzende stemming van het jonge model.