Bu narin çizim, zarifçe kıvrılmış bir sandalyenin sırtına yaslanan genç bir kızın sakin içe dönüklüğünü yakalıyor. Çizgiler hafif ama kendinden emin; sanatçının minimalist betimlemedeki ustalığını ortaya koyuyor — her çizgi amaçlı, tanımlamak yerine ima ediyor. Kızın bakışı doğrudan izleyiciye; gözlerinde hafif bir hüzün veya düşünceli bir masumiyet var, gevşek çizilmiş saçlarının yumuşak dokusu ve basit elbisesinin nazik kıvrımlarıyla pekişiyor. Arka plan neredeyse yok; kapı veya panellerin hafif izleri dikkati dağıtmayıp figürü mekânda konumlandırıyor.

Kompozisyonun dikey yapısı etkileyici; sandalyenin zarif inceliğini ve kızın rahat, neredeyse uyuşuk duruşunu vurguluyor. Monokrom palet, farklı kalem veya gravür çizgilerine dayanarak, hem içe dönük hem de geçici bir atmosfer yaratıyor — sanki zamanın içinde asılı kalmış sakin bir anı izliyorsunuz. Tarihsel olarak, bu eser 19. yüzyıl sonu portre eğilimleriyle uyumlu; ifadesellik ve ince duygular, ayrıntılı süslemelerin önüne geçmeye başlamış. Minimalizmin insan ruhunu yakalamadaki gücünü örnekleyen bu çalışma; hassas çizgileriyle sessiz bir düşünmeye davet ediyor, izleyiciyi genç modelin melankolik ruh haline çekiyor.