To dzieło emanuje hipnotyzującym urokiem, zapraszając widzów do wymarzonego krajobrazu, w którym poszarpane formacje skalne majestatycznie wznoszą się na tle delikatnych, eterycznych nieb. Delikatna interakcja kolorów — subtelne odcienie zieleni i fioletu kwitnące na pierwszym planie — kontrastuje z mocnymi, ciemnymi konturami klifów. Tutaj siła przyrody odczuwana jest zarówno jako groźna, jak i spokojna, jakby czas zatrzymał się w tym oszałamiającym królestwie. Można prawie usłyszeć szept wiatru, przesączającego się przez roślinność, łączącego się z odległym echem przyrody — melodia zagubiona w majestacie klifów.

Kompozycja w cudowny sposób przekazuje głębię i perspektywę; skały w pierwszym planie prowadzą spojrzenie, prowadząc do warstwowych formacji znikających na horyzoncie. Technika Wu Hufana rozprasza żywe akwarele, zręcznie wykorzystując gradienty, które pobudzają ruch, ale zachowują spokój, sprawiając, że cała scena wydaje się żywa. To dzieło nie jest jedynie wizualną ucieczką; encapsuluje złożoną relację między ludzkością a naturą, sugerując szacunek dla krajobrazu, który przekracza fizykę, pozostawiając trwały emocjonalny rezonans.