Obraz wywołuje poczucie spokojnej samotności; widz natychmiast zostaje przyciągnięty do horyzontu, gdzie niebo płonie pasmami żywej żółci i szmaragdowej zieleni, przeciętych smugami fioletowo-niebieskiego. Poniżej morze odzwierciedla intensywność nieba, odbijając jasne kolory na piasku. Artysta zastosował uderzające użycie koloru, aby oddać moment zachodu słońca, kontrastując ogniste odcienie nieba z chłodnymi, ponurymi tonami linii brzegowej. Uproszczone formy i odważne pociągnięcia pędzla dodatkowo podkreślają dramat sceny.

Jest poczucie ciszy; artysta wydaje się uchwycić nie tylko wizualne widowisko, ale także głęboką ciszę, która towarzyszy końcowi dnia. Subtelna sugestia dwóch postaci na plaży dodaje ludzki element do wspaniałej naturalnej ekspozycji. Uderzenie obrazu tkwi w umiejętnym operowaniu światłem i kolorem, tworząc nastrój, który jest jednocześnie spokojny i hipnotyzujący.