W tej urzekającej scenie istota Wenecji jest pięknie uchwycona na płótnie. Gondola, z eleganckim zakrzywionym konturem, zajmuje centralne miejsce, podczas gdy postać gondoliera pewnie manewruje w lśniących wodach. Jego strój — klasyczny styl — dodaje romantycznego uroku często kojarzonego z tym urzekającym miastem. Wokół gondoli obraz wybucha w wibrantowym królestwie światła i koloru; delikatne pociągnięcia pędzla w odcieniach niebieskiego i żółtego gładko się łączą, odzwierciedlając nastrój i ruch wody, podobnie jak sama Wenecja — miasto tętniące energią i elegancją.

Na brzegu siedzi kobieta ubrana w ciemne odcienie, wydaje się zagubiona w myślach. Jej obecność wprowadza ludzki element, który zakotwicza obraz w rzeczywistości, jednocześnie wywołując poczucie tęsknoty lub kontemplacji. Tło, impressionistyczne niewyraźne budynki i żagle, sugeruje żywotny urok weneckiej architektury, jak widać w dalekich konturach oraz grze kolorów. Można prawie usłyszeć delikatne pluskanie wody o burtę gondoli, szepty wiatru oraz odległe rozmowy wypełniające powietrze — symfonia dźwięków, która wzbogaca ogólne doznanie tego poruszającego momentu.