Dzieło uchwyca surowe wybrzeże, gdzie ciemne, ostre skały wynurzają się wyzywająco z burzliwych fal. Warstwy pociągnięć pędzla przywołują pęd oceanu, wirując w odcieniach zieleni i błękitu, z białą pianą, która tworzy się na falach, gdy uderzają w skaliste wzniesienia. Ogólna atmosfera wypełniona jest surową siłą natury, przesiąknięta dynamicznym ruchem i energią, rezonując z bystrym okiem artysty, który obserwuje nieustanne współdziałanie lądu i morza. Chmury na górze o odcieniach szarości sugerują nadchodzącą zmianę pogodową, dodając dramatyzmu tej nadmorskiej scenie.

Technika Moneta tutaj zanurza widza; używa grubych, ekspresyjnych pociągnięć pędzla, które tworzą teksturalną jakość, przywołując uczucie wiatru i wody—żywy przypomnienie o mocy morza. Użycie zieleni, które waha się od głębokiego szmaragdu do niemal przezroczystych tonów, zaprasza do refleksji, podczas gdy subtelne kontrasty między światłem a cieniem tworzą fascynującą głębię. To dzieło nie tylko odzwierciedla piękno natury, ale także przedstawia głęboką więź artysty z nią, rezonując z każdym, kto stał na brzegu, urzeczony jej cudami i dzikością.