Het kunstwerk vangt een ruig kustlandschap waar donkere, scherpe rotsen uitdagend oprijzen uit de woelige golven. Laagjes penseelstreken roepen de snelheid van de oceaan op, terwijl ze draaien in tinten groen en blauw, met witte schuim die vormen op de golven wanneer ze tegen de rotsachtige uitsteeksels slaan. De algehele sfeer is doordrenkt van de rauwe kracht van de natuur, gevuld met dynamische beweging en energie, weerklinkend met de scherpe observatie van de kunstenaar over de constante interactie tussen land en zee. De wolken boven, getint met grijs, wijzen op een aanstaande weersverandering, wat een dramatische toon toevoegt aan deze kustscène.

Monets techniek dompelt de kijker hier onder; hij gebruikt dikke, expressieve penseelstreken die een textuurkwaliteit creëren, die het gevoel van wind en water oproept—een levendige herinnering aan de kracht van de zee. Het gebruik van groen dat van diep smaragd tot bijna doorzichtige tinten varieert, nodigt uit om na te denken, terwijl de subtiele contrasten tussen licht en schaduw een boeiende diepte creëren. Dit werk weerspiegelt niet alleen de schoonheid van de natuurlijke wereld, maar portretteert ook de diepe verbinding van de kunstenaar met deze, waarbij het weerklinkt bij iedereen die op het strand heeft gestaan, gefascineerd door zijn wonderen en woestheid.