Dzieło przenosi widza do serca katedry, miejsca cichej czci i architektonicznego wspaniałości. Scena skąpana jest w ciepłym, złotym świetle, przesiewającym się przez niewidoczne okna i oświetlającym teksturowane powierzchnie kamiennych ścian i sklepionych sufitów. Prawie czuję chłodne powietrze i słyszę echo kroków na kamiennej posadzce. Kompozycja umiejętnie wykorzystuje linie i perspektywę, aby przyciągnąć wzrok do wnętrza, w kierunku ciemnego otworu. Postacie, pozornie pogrążone w cichych rozważaniach, dodają odrobinę człowieczeństwa monumentalnej przestrzeni. Gra światła i cienia tworzy dramatyczną atmosferę, wzmacniając powagę i tajemniczość miejsca. Umiejętne pociągnięcia pędzla artysty dodają głębi i objętości postaciom i detalom. Odczuwam poczucie spokoju i kontemplacji, jakby zaproszono mnie do wejścia i dołączenia do wyciszonego otoczenia.