Dzieło zanurza nas w dramatycznym momencie wewnątrz katedry; sam rozmiar architektury jest imponujący, podkreślony przez ciemną, ziemistą paletę, która tworzy nastrój powagi i złowieszczego przeczucia. Kompozycja jest uderzająca, z mocnymi pionowymi liniami filarów przyciągającymi wzrok ku górze, podkreślającymi wysokość i rozległość przestrzeni. Postacie na pierwszym planie są oddane za pomocą surowego, ekspresyjnego pociągnięcia pędzla, dłoń artysty jest widoczna w impasto. Wydaje się, że postacie pogrążone są w chwili głębokich emocji. To tak, jakbyśmy byli świadkami tajemnicy, prywatnej agonii rozgrywającej się wewnątrz świętych murów. Wyciszone tony i gra światła i cienia dodają namacalnego poczucia dramatu i tajemnicy; postacie są spychane na sam skraj światła, dodając odrobinę tajemniczości.