Obraz ten zaprasza widza do spokojnej sceny nadbrzeżnej, gdzie kilka łodzi spoczywa zakotwiczonych pod miękkim, srebrzystym niebem. Kompozycja zrównoważona jest między naturą a miastem, z listowiem i rustykalnymi chatami po lewej stronie, które łagodnie przenikają się z delikatnymi falami wody. Na horyzoncie wyłania się subtelny, mglisty zarys miasta z wieżami i budynkami sięgającymi oddalonego, mgławicznego tła. Pociągnięcia pędzla artysty są staranne, ale i wyraziste; łodzie – szczególnie ta wyróżniająca się po prawej – namalowane są pewnymi i zdecydowanymi kreskami, a ich żagle i olinowanie emanują spokojnym poczuciem gotowości.

Paleta kolorów, zdominowana przez stonowane tony ziemi oraz mgłę jasno-niebieskich i szarych barw, wywołuje atmosferę spokoju i niemal nostalgii, jakby szeptała o wczesnych porankach czy późnych popołudniach, gdy świat wstrzymuje oddech. Subtelna obecność postaci na brzegu dodaje życia i narracji bez zakłócania ogólnej ciszy. Historycznie takie sceny odzwierciedlają XIX-wieczne zainteresowanie współistnieniem natury i rozwijających się miast, uchwycając świat w przemianie. Lekki dotyk i głębia atmosferyczna czynią z tego dzieła cichą medytację o odpoczynku i łagodnym upływie czasu.