Dzieło prezentuje scenę spokojnej prostoty; dwoje dzieci wygląda przez okno, ich twarze oświetlone delikatnym światłem. Są zafascynowane czymś niewidocznym, być może małymi ptaszkami gniazdującymi w ich koszu. Ręka artysty jest widoczna w delikatnych liniach, które definiują figury dzieci i wdzięcznej krzywizny ptaka w locie za oknem. Kompozycja jest starannie zbalansowana, stonowane kolory tła—ramy okien, zasłony—kontrastują z jasnymi ubraniami dzieci. Ogólny efekt to łagodna kontemplacja i niewinny zachwyt. To okno w moment dzieciństwa, wywołujące uczucie cichego szczęścia. Mała, stylizowana doniczka na pierwszym planie dodaje odrobinę ciepła. To ten rodzaj obrazu, który zaprasza widza do zatrzymania się i refleksji nad prostymi radościami życia.